Gillo Pontecorvo Kimdir

Gillo Pontecorvo Kimdir, Gillo Pontecorvo Hayatı Biyografi

İtalyan sinema yönetmeni. Emperya­lizmi ve sömürgeciliği hedef alan az sayıda, ama düzeyli filmler çekmiştir.

Gilberto Pontecorvo 19 Kasım 1919’da Pisa’da doğdu. Ünlü bilim adamı Bruno Pontecorvo’nun küçük kardeşidir. Kimya eğitimi gördükten sonra gazeteciliğe başladı. Sol eğilimli bazı İtalyan yayın organlarının Paris muhabirliğini yaptı. II. Dünya Savaşı’ndan sonra sinema dünyasına girdi. Yves Allegret, Mario Monicelli gibi yönetmenlerin yardımcı­lığında bulundu. 1953’ten başlayarak belgesel filmler çekti. 1956’da Joris Ivens ve Alberto Cavalcanti’nin DAC’de yaptıkları, kadın haklarını savunan Die Windrose (“Rüzgâr Gülü”) adlı filmin “Giovanna” adlı bölümünü yönetti. 1957’de ilk konulu uzun filmini yaptı. 1960’ta Emmanuele Riva ile birlikte yönettiği Auschwitz Toplama Kampı’nda bir Yahudi kadının öyküsünü anlatan Kapo’yla uluslararası alanda adını duyurdu.

Pontecorvo 1966’da, sinema tarihinin de en önemli filmlerinden birini, La Battaglia di Algeri’yi (“Cezayir Savaşı”) yaptı. Halktan oyuncuların rol aldığı, yerinde yapılan çekimlerle bu film, Fransız sömürgeciliğine karşı Cezayir halkının direnişini son derece gerçekçi bir biçimde canlandırıyordu. Ponte­corvo negatif kopyayla çalışmak yerine, pozitif kop­yadan bir kez daha pozitif alarak, grenli bir görünüm yaratmış, bu da filme olaylar sırasında çekilmiş, gerçek bir haber filmi havası vermişti. Gösterildiği ülkelerde büyük yankılar uyandıran ve Venedik Film Şenliği’nde Altın Aslan Ödülü’nü kazanan film Fran­sa’da beş yıl süreyle yasaklandı.

Pontecorvo 1969’da yönettiği Queimada! (İs­yan) adlı filminde 19. yy’da Antil Adalan’nda geçen bir İspanyol-îngiliz çıkar çatışması öyküsünün arka planında, sömürgeciliği ve emperyalizmi eleştirmeyi hedef aldı. Başta Marlon Brando olmak üzere tanın­mış oyuncuların oynadığı filmin etkili bir anlatımı vardı, ama “Cezayir Savaşı”nın çarpıcı doğallığına ulaşamadı.

Pontecorvo uzun bir aradan sonra 1979’da çekti­ği Ogro ‘da ise, İspanya’da bir siyasal suikast olayı çevresinde şiddet eylemlerinin ve eylemcilerinin mantığını araştırmaya yöneldi.

  • Eserleri (başlıca): Die Windrose (“Giovanna” bölü­mü), 1956, (“Rüzgâr Gülü”); La granda sırada azurra, 1957, (“Büyük Mavi Yol”); Kapo, 1960; La Battaglia di Algeri, 1966, (“Cezayir Savaşı”); Queimada!, 1969, (İs­yan); Ogro, 1979; tunnel, 1979, (“Tünel”).

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>